Önnur eyríki innan ESB hafa þurft að glíma við alvarlegar afleiðingar aðildar. Þetta er reynsla þeirra.
Írland var neytt til að taka á sig skuldir einkabanka eftir hrunið — að miklu leyti til að verja þýska og franska kröfuhafa. ESB og ECB pressuðu Írland til að taka neyðarlán með ströngum aðhaldsskilyrðum sem leiddu til margra ára niðurskurðar.
Án eigin gjaldmiðils gat Grikkland ekki gengisfellt sig út úr kreppunni. Niðurstaðan: 25% samdráttur í landsframleiðslu, 27% atvinnuleysi og þriðjungs lækkun launa. „Tróika“ ESB, ECB og AGS tók í raun yfir efnahagsstjórnina.
Þegar bankakerfi Kýpur hrundi tók ESB þá fordæmalausu ákvörðun að skerða innstæður yfir €100.000 í bönkunum. Allt að 47,5% af innstæðum stórra viðskiptavina var einfaldlega tekið til að bjarga bönkunum.
Sem minnsta aðildarríkið hefur Malta næstum engin áhrif á ákvarðanir í Brussel. Á sama tíma þarf landið að innleiða alla ESB-löggjöf — þ.m.t. reglur sem henta illa eyríki með sérstaka atvinnuhætti.
Eftir áratuga óánægju með framsal valds, sameiginlega fiskveiðistefnu og kostnað við aðild kusu Bretar að ganga úr ESB árið 2016. Útgangan tók fjögur ár og kostaði tugi milljarða — sem sýnir hve erfitt er að snúa við þegar inn er komið.